रंगमंचको भूलभुलैयामा परेर बिर्सियौ!
अनायासै दिलबाट बसाई सरेर बिर्सियौ!!

म त धुलो हू सक्दिन दिन जून आकाशको
नपाउने त्यों सपनाको कुरा गरेर बिर्सियौ!

जे थियो मा संग सबै त्यों दिएकै त थिए
फेरी किन स्वार्थीपनमा झरेर बिर्सियौ!

मायामा कृतिम मिठास त कहा हुन्छ र सानु,
भेटाउन त्यों अरुको बैशमा चरेर बिर्सियौ!

एउटा मुटु काटेर दुइटा घाऊ बनाई,
पराइको डोली चढेर खोली तरेर बिर्सियौ!

कबिता

धेरै पाए !

तिमीलाई माया गर्छु भनेर

कसरी देखाऊ?

देखाउन,

मुटु मागेर हेर

भन्न सक्दिन

किनकी

म बाचेर पो

तिम्रो ख़ुशी हेर्न सक्छु

तिमी संगका अतीत

अनि,

अतीत भित्रका हरेक

पलपल सम्झेर

नेपथ्यमा हास्न सक्छु

यदि....यदि.....

हास्न निषेध गरेकी छौ

भने,

रुन त पक्कै सक्छु

यहाँ नरुनु भन्ने

मेरो को नै छ र?

मलाई थाहा छ

हासो र ख़ुशी पाउनु

मेरो लागी

तिमीले दुख पाउनु भन्दा

अझ धेरै कठिन छ!

तर पनि,

तिमिबाट दुई दिनमा

धेरै पाए नि त.......

हजार पीड़ा पाए!

लाखौ दुख पाए!

करोडौ चोट पाए!

पाइन त केबल

तिम्रो....हो...निस्ठुरी

तिम्रो माया पाइन!

तिम्रो साथ पाइन!

मेरा यी हात माथि

तिम्रो हात पाइन!!!

गजल

आखा रसायो किन धेरै धेरै रुन रहेछ!
हिजो हसायौ आज बिछोड हुन रहेछ!!

बाचा कसम दिदा मैले सोचे माया पाए,
यो दुखिलाई लगाएको सानो गुन रहेछ!

तिमीलाई रुवाउने परेछु अभागी,
चिनाउ न त हसाउने कुन रहेछ!

मैले छुदा झर्किएर तर्किन्थ्यौ तिमि,
अरु कसैलाई मायाले छुन रहेछ!

सायद बिर्सिएछु म त धर्तिको धुलो,
जे चाहेथे त्यो आकाशको जुन रहेछ!

पर्वतेहरु किन ओझेलमा?
करीब करीब चार लाख नेपालीहरु रहेका मलेशियामा पर्बत जिल्ला बासीहरु कति संख्यामा होलान? आउनुहोस अनुमान लगाऊ....एक लाख....अलि धेरै पो भयो कि, पचास हजार...सायद यो पनि धेरै भो, तिस हजार.....हैन बिस हजार त पक्का छौ! यदि यो प्रवासी भूमिमा श्रम गरिरहेका चार लाख नेपाली हरु मध्य बिस हजार श्रमिक पर्वते मात्र छौ भने हाम्रो अस्तित्यो खै त? अहिले सम्म यो प्रश्नको प्रतिपादन गरिएन, नेपथ्यमा गरिए पनि कसैले सुनिएन! अझै पनि यो प्रश्नको उत्तर खोजिएन भने कसले कहिले खोज्ने? यहाँ पूर्व मेची देखि पश्चिम महाकाली सम्मक हरेक जिल्ला बाशी हरुले आआफ्ना शितल चौतारी निर्माण गरेको पाइन्छ जसले गर्दा कठोर परिशरमले थकित श्रमिक हरुले राहतको महशुष गर्न सकेका छन् भने श्रम शोषणको रापमा जलेका श्रमिकहरु ले शितलता महशुष गरेको पाइन्छ! अब यहाँ फेरी प्रश्न आउछ यस्तो नसिब पर्वते हरुको खातामा खै? त्यो छाया हाम्रो शिर माथि खै? अरु कसैले सिर्जना गरिदेला भन्ने संकुचित सोचले पर्वते हरुलाई गाज्दै त लगेन? यदि यस्तै हो भने तपाई हामी भ्रममा छौ! जुन भ्रम लाई पन्छाएर एक कदम अघि बढी "पर्बत-मलेशिया सम्पर्क मंच" को परिकल्पना गर्नु आजको प्रमुख आबश्यकता हो!
दुइ क्षेत्र भित्र पचपन्न गा. बि. स. रहेको पर्वतका हजारौ श्रमिकहरु मलेशियामा कार्यरत रहेर पनि कुनै अस्तित्यो मा नदेखिनु अति लाज लाग्दो कुरा हो! उत्तरमा खुर्कोट, दुर्लुंग, शिवालय देखि दक्षिन् मा हुवास, त्रिबेणी, उराम, सेतिबेनी सम्मका पचपन्न गा. बि. स. मा एक सय दश बिशेषता रहदा रहदै पनि हामी मौन बसिदिदा ति बिशेषता हरुको प्रभाब क्रमस; कम हुदै जान सक्छ! भोक्सिंग को डाडामा उत्पादन हुने आलु हेलिकप्टर बाट निर्यात हुने सत्य, हुवास, सरौंखोलामा उत्पादन हुने अदुवा देश भरि नै फैलिने सत्य लुक्न पनि सक्छ! शिवालय मा रहेको गुप्तेश्वर गुफा को बयान, कुस्मा देखि ग्यादी जोड्ने नेपालकै सब भन्दा लामो र सब भन्दा उचाई मा रहेको झोलुंगे पुलको आश्चर्यता, पन्चासेको सुन्दरता,शितलता र रौनकत, सेतिबेनी शिलाको पुरातातिक महत्व, धार्मिक स्थल पैयुकोट को शिरको शान र कालिगण्डकी नदीको कल्कलता हरौना पनि त सक्छ! यति धेरै बिशेषताका धनि हामी पर्वते हरु रोजगारीका लागि धेरै संख्या मा बिदेशिनु एउटा बिडम्बना त हो नै त्यस माथि बिदेशिएका चालिस प्रतिसत श्रमिक मलेशियामा रहेर पनि संगठित नहुनु अर्को ठुलो बिडम्बना हो भन्न सकिन्छ!
श्रमिक हरुका हक र अधिकारको लागि अरु कसैको मुख ताक्नु भन्दा आफु नै अग्रसर हुनु पर्छ तर यस्तो सोच अनि विचारलाई पर्वते हरु ले जन्म दिएको देखिदैन! श्रमिकका हक, अधिकारका लागि बिगत धेरै वर्ष देखि क्रियाशील अंतर्रस्त्रिय संजालमा पनि पर्वते हरुको पातलो उपस्थिति हुनु दुख लाग्दो कुरा हो! यसको प्रमुख कारण भनेको आफु आफु नै संगठित हुन नसक्नु हो! भोलि आफैलाई आत्मग्लानी हुने परिस्थिति बाट बच्नु पर्छ! आफ्नो पारिबारिक जिम्मेबारी लाई भुल्नु पनि हुदैन र यस भन्दा एक कदम माथि आफ्नो बस्ति, गाउँ र देशको लागि थोरै भय पनि सोच्दा कसैले गाली गर्दैन!मलाई लाग्छ,"राम्रो सोच्नु कुनै दुर्घटना होइन!" हुन पनि हो तपाई हामीले आज गरेको सानो प्रयासबाट भोलि केहि उपलब्धि हासिल हुन्छ भने त्यो किमार्थ दुर्घटना होइन! अन्तमा, आज यहि हजारौ श्रमिकहरु को ढुकढुकी श्रम साप्ताहिकको पाना बाट सम्पूर्ण मलेशिया भरि छरिएर रहेका पर्वतेहरु लाई अपिल गर्न चाहन्छु, "आउनुहोस हात माथि हात राखौ!" १२ घण्टा, १६ घण्टा, १८ घण्टा काम मा खतिएपछि बचेको समयमा केहि गर्नु अति कठिन त छ नै तर प्रयास गरे जति कठिन कम पनि सहज हुन् सक्छ!

गजल
म यो जिउदो लाशको के कुरा गरु खै!
तिमि बिनाको सासको के कुरा गरु खै!!

अंग अंग छुदा अनायासै कसैले मेरो यो,
मिल्ने तिम्रो आभासको के कुरा गरु खै!

आगो बिनानै भतभती जल्दैछ मुटु मेरो,
मन अनि आसपासको के कुरा गरु खै!

साछी थिए जुनतारा हाम्रो मायामा सानु,
यी बस्ने त्यो आकाशको के कुरा गरु खै!

बैश लुट्न झुटो बोलेर तडपायौ तिमीले,
तिमि जस्ती बदमाशको के कुरा गरु खै!

कविता
म पापी मान्छे
यौबनका प्यास मडारिन्थे
हर्षले नयनहरु हास्थे
घुमीरहन्थे निरन्तर
कहिले यता त
कहिले उता
बिस्मात लाग्न पनि त सक्थ्यो
तर......
तर सोच्ने शक्तिनै कहाँ?
नथाकुन नयनहरु
डुल्दाडुल्दै अब यहाँ
त्यसैले.....
एकाग्ग्रिय..............
केवल उनिप्रति
स्वतन्त्र आकाशमा उड्ने
पन्छी पनि त्यति खुल्ला
सायद थिएन होला
हाम्रो पलपल
अनि ति हरेक दिन
हाम्रै मुट्ठीमा कैद थिए
न त् उनले
फुकाउन खोज्थिन
न त् मैले नै
फुकाउन चाहन्थे
दिन बित्थ्यो साथसाथमा
रात बित्थ्यो झन्
बैशालु उन्मादको मातमा
दिउसो दिउसै देखेका सपना
एक दिन कहाँ?
एक महिना पनि त होइन
बर्शौ वर्ष धेरै बर्ष
जन्मिएका सपना
तिमि, म, अनि एउटा..
अनि एउटा सानी फुच्ची
उफ.....
बास्तबिकतामा ओर्लिएर
कर्तब्यमा पछारिदा
भताभुंग र छताछुल्ल
पोखिए सपनाहरु
भग्नावशेषको परिवेश जस्तै
सिसा फुटेको आकृतिमा
जिन्दगी टुटेको रुप झैँ
जोडेर रमाउने कुनै
आश पनि त् रहेन
अनि............
अनि बोलिदिए
म तिम्रो होइन
तिमि मेरी होइनौ
विश्वास गर्ने सायद
ठाउँनै पाईनन
म फेरी कराउथे
म तिम्रो होइन
तिमि मेरी होइनौ
आखा टिलपिल हुन्थे
आशुले त्यहाँ
यथार्थ लुकाउदाको पल
जितेर पनि हर्दाको दिन
कति नमिठो
कति तितो
अड्कलको सिमा नै रहेन
बिस्तारै...................
बिस्तारै मुठ्ठी खोले
विश्वास टुक्राउदै गए
एक माथि अर्को
अनि अर्को
यो अन्धो समाजमा
म झनै अन्धो
थोरै हासे इस्यालुहरु
धेरै आफ्ना पराइ बने
अनि........
कराईरहे..............
एकोहोरो..........
त स्वार्थी मान्छे
त् पापी मान्छे
साच्चै..........
सभ्यताको नाममा
त कलंग्कित मान्छे
बिबस थिए सुन्न
प्रहार माथि प्रहार सहन
किनकि..............
ताजै छन् म भित्र आज पनि
निछ्याम्म भिजेका
उनका परेली
गल्ति मेरो आफ्नै
कसलाई गरु गालि?
दोषी म आफु नै
कसलाई दिउ दोष?
वास्तबमै म पापी मान्छे
हो...........
म पापी मान्छे!

मुस्कुराएर नबोलिदेउ रहर भरिन्छ!

नजिस्किदेउ बसन्तका प्रहर भरिन्छ!!

मायाको सब्दरश धेरै नपिलाइदेउ ,

खुशिले मेरो मनको शहर भरिन्छ!!

मन भित्र लुकाएर आखामा हेरिरहनु,

म भित्र सधै तिम्रो मायाको लहर भरिन्छ!

रिसाउन खोज्दै नतडपाउनु नि मलाई ,

घिड़ा र पिडाले शरिरमा जहर भरिन्छ!

चोखो माया नपाएर नखा'को भोको छू,

बैस नदेखाऊ फोहोरले नहर भरिन्छ!

गजल
आउ संगै बसेर एकअर्कालाई बुझौ!
न तिम्रो न मेरो देशको पीरमर्कालाई बुझौ!!

केही भन्न खोज्दैछन ति पीड़ितहरु,
कुर्सी छोड़ी आवाज चर्कालाई बुझौ!

त्यसै मरेनन हजारौ निर्दोष नेपाली,
छाती को गोली रगतको छर्कालाई बुझौ!

नारा मर्ने र मार्नेको नलगाउ अब,
सबैले सुन्ने शान्ति फर्कालाई बुझौ!

पहाड़,मधेश अचेल रुन्छ घरिघरी,
फाटो ल्याउने बिशालू धर्कालाई बुझौ!

गजल
-युबराज सापकोटा
कतिलाई माया गर्छु भनेउ!
मेरो लागी पनि मर्छु भनेउ!

सेतिखोला उर्लदा भयंकर,
मेरै लागी निबस्त्र तर्छु भनेउ!

मेरो आखामा बिझाए यदि,
मेरै मुटुमा सुटुक्क सर्छु भनेउ!

दिनमा अप्ठारो लागेछ भने ,
रातमा हुवास तिर झर्छु भनेउ!

बिबाह गरौ न त अब भन्दा,
म त दलित बर्गमा पर्छु भनेउ!

-हुवास बजार-८ ,पर्बत (नेपाल)

कथा
भेटिएर छुट्टीनु भन्दा........!
सुन्दर पैतालाको कुर्कुच्चा सम्म लत्त्रिने सेतो मेडी, मिर्ग नयनलाई ढ़ाक्दै कुदिएको नाक मा अड्यिएको चस्मा अनि दुई हिमश्रीन्खला लाई लुकाउदै कसिलो पारामा लगाइऐको निलो टी-शर्ट र निमेशभरमै मधुर मुस्कान सगै सजिएर हुने रिता को आगमन मा राजन आफुले संसार जितेको महशुस गर्दाथ्यो। राजन र रिता आफैले आफैलाई आफ्नै पारा मा बिस्वास को भुमरी मा होमिदिएका थिए। कहिले काहि राजनले ठटयउली पारा मा सोधथ्यो -"रिता हाम्रो बिस्वास ले भरिएको मायामा कुनै दिन कुनै किसिम को बाधा आई लागे तिमी के गर्छेऊ नि? " रिता भाबुक बन्थिन र भन्थिन- "यो संसार मा हामीलाई सगै बाच्न नदिए पनि हामीलाई सगै मर्न बाट त कसैले रोक्न सक्दैना नि। " यी दुई को प्रेंम बिचमा म अलपत्र पर्दथे र सोच्दथे-"के साच्चै माया भन्ने यस्तै हुन्छ र?" यती मिठो सुन्दर जीबन को आहुति नै दिने......i dont belive this किनकी हिजो त हो राजन लाई अन्तिम घड़ी को प्रतिछया मा बिस्तारामा लड़ी रहेको देखेको त्यों पनि एक्लै "खोई त सगै मरने कसम खाएकी रिता ?" भनेर सोधन मन लागेको थियो तर तेती बेला सम्झे एउटा तितो यथार्थ की "जीबन यात्रा मा थुप्रै मोड़हरु आउछन, ति सबै मोड़हरुमा प्रतेक नारी जाती मोड़ीन्छ्न र प्रतेक मोड़ मा एउटा पुरूष पीड़ित बन्छ राजन को पारा मा ......!" यदि कुनै सम्बन्ध ,कसै प्रति को माया अनि बिस्वास को फल हिर्दय को घाऊ बन्छ भने चाहिएन यो राम ली तेस्तो सम्बन्ध,माया अनि बिस्वास।
"राम आईज बसम राजन को छेउमा पुग्दा नपुग्दै पलंग बात उठेर कुर्चिमा बस्दै मलाई पनि बसने अनुमति दियो। "हिजो भन्दा त धेरै ठीक भएछ्स नि!" मैले आश्चय को मुद्रा मा सोधे । उ मुसुक्क मुस्कुराउदै बोल्यो -"पुरा तिन दिन भो रक्सी नापिएको....!" उसका कुरा ले मा बेजोड़ हासो हास्न चाहन्थे तर सबै लुकाउदै बोले-"के एउटी रिता ले माया मा छल गारी भन्दै मा रक्सी को ताल मै हाम्फाल्नु पर्छ र ? तिन दिन पुरा लडिस ...हेरत सरीर को हबिगति.....!" उ एक्कासी बोल्यो -"जिंदगी भरको लागी लडन चाहन्थे । जब मान्छे को बिस्वाश माथि नै बिस्वाश्घात हुन्छ भने जिउनु को के अर्थ ? " उ जती भाबुक बने पनि म भने उसको प्रेंम कथा सुन्न आतुर भैरहेको थिए। "राजन छोड़ यस्ता मरने कुरा , बरु सुना न आख़िर कुन तेस्तो मोड़ आई लाग्यो तिमीहरु यो अबस्था मा आइपुगेऊ ?" उसले लामो सास लियो अनि टेबल मा राखेको गिलास पुग्ने प्रयास गर्यो तर कामिरहेका हात असमर्थ रह्यो अनि म आफै उठे र गिलास उसको हात मा थमाई दीए। एक घुट्कोमै पानि पिइ सकेर शुरू गर्यो आफ्नो कथा ,रिता को कथा ,माया लाउनु को ब्यथा ........................
"त्यों दिन म रिता को लागी एउटा सुंदर उपहार लिन को लागी बाइक मा बजार तीर जादै थिए। बिपरीत दिशा बाट कुनै एक अपरिचित जबान सग जोडले टासिएर एउटा बाइक मा रिता लाई आउदै गरेको देखे । त्यों दृश्य ले म अर्धपागल भैसकेको थिए , साझ म उनको घरमै गए। म झोक्किदै बोले -"रिता को थियो त्यों?" रिता अन्जान बंदी बोल्दै थी -"राजन, के भो तिमीलाई ? किना रिसाएको ?अनि के ? को ? कहा ?" मैले आफ्नो रिस लाई केही हल्का बनाउदै सोधे -"आज दिउसो तिमी को सग बाइक मा दुल्दै थिएऊ?" मेरो कुरा ले उनलाई केही झोक्किने बनायो -"राजन तिम्रो स्वस्थ्य त ठीक छ? म हिजो देखि घर बाट निस्केको नै छैन तिमी आज को कुरा गर्दै छौ.......! म टोंलाउन थाले । फेरी याद गरे त्यों दृश्य पुरा पुरा रिता को नै त हो त्यों रूप ........के रिता म सग झूतो बोल्दै छीन? की मेरो आखा ले धोका खायो? त्यतिकै मा ढोकामा सानी फुच्ची उभिदै भनिन -"रिता दीदी ,हिजो तपाई लाई बाइक मा राखेर लैजाने दाजू आउनु भएको छ र तपाई लाई तल बोलौनु भएको छ। " मैले त्यी कोमल मन भएकी फुच्ची लाई हियर अनि फेरी बिस्वाश घाती रिता लाई हेरे ...रिसलाई काबुमा राखना सकिन अनि रिता को गाला मा एक थप्पड़ लाउदै निस्के ,फुच्ची त्रसित हुदै मलाई बाटो दीदी थी। र मैले नियाले रिता को पर्तिछ्या मा बसेको त्यों जबान लाई म बाट मेरो माया खोसेर यो मुटु मा तिखो छुरा रोपर त्यों मुसुक्का हस्दै थियो । टेस्को भोलिपल्ट पिडाले पाकेको मन लाई भूलौना म एउटा रेस्टुरेंट को टेबल मा रक्सी लाई साथी बनाउदै बसेको थिए। मेरो टेबल नजिकै अर्को टेबल मा त्याही भाग्यमानी जबान मस्त सग रक्सी पिउदै थियो । मा छिनछिनमै उसलाई हेर्दाठे र मन भरी कुरा खेलौदथे "त भाग्यमानी रहेछस तेसैले त आज मा बात रिता लाई खोस्न सफल बनिस । " मेरो एकाग्रता लाई त्यों जबान को टेबल मा निरंतर बजिराहेको मोबाइल ले भंग गरिदियो। त्यों जबान भने लर्खरौदै बाइक स्टार्ट गर्दै थियो । फेरी मोबाइल बज्न थाल्यो । मैले देख्दै थिए स्क्रीन मा रिता को नाम आउदै थियो । अन्तिम पटक सुभकामना दिने अभीप्राए ले कॉल रिसिव गरे-"हेल्लो.......! " मेरो आबाज पुग्दा नपुग्दै रिता छिटो छिटो बोल्न थालिन -"प्रेंम तिमी ले भनेको मान्छे ले एक रात को तिन हज़ार दिने भए मात्र कुरा गर नत्र भने म अरु लाई नै टाइम दिन्छु ओके बाय...." एक समय को लागि त म आफै मा मरे सरि भए। त्यों जबान फर्केर आई "कस्तो मान्छे अर्का को मोबाइल....आदि आदि भन्दै मेरो हात बाट मोबाइल तानेर लग्यो।
म भने रक्सी माथि रक्सी थपेर पिउन थाले। हेर त राम यस्तो पनि हुदोराहेछ । जसलाई अपर माया गरे आख़िर मा उ एउटा बेस्या रहिछे। उसको शरीर शरीर नभएर एउटा खेलौना रहेछ जून प्रतेक रात फरक फरक मान्छे ले खेलौदा रहेछन। उनको त्यों रूप देखेर मैले आफै लाई घिडा गर्न थाले, मेरो बिस्वास लाई घिडा गर्न थाले उ प्रति को माया लाई घिडा गर्न थाले तर......तर राम उ सगै बितेका ति सुनौला पल मुटु को घाऊ बनेर बस्यो तेहि घाऊ लाई निको पर्ण होमिए रक्सी को समुन्द्र मा र आज लडन बाध्य भए यो निर्दोस बिस्तारा मा ......."
राजन को ब्यथा सुनेर एकछिन म पनि भाबबीहल भए । "राजन यो संसार मा जत्ती सोजौन खोजे पनि न सोजिने दुई चीज छन । एउटा कुकुर को पुच्छर र अर्को मति बिग्रिएको आइमाई को बुध्दी तेसैले आफुलाई समलने प्रयास गर। " मेरो कुरा ले उ थोरै फ्रेश भएको जस्तो देखिन्थ्यो। म भने सोच्दै थिए -"रिता र राजन को भेट नभएको भए कस्तो हुन्थ्यो ? र पल भर मै सम्जदै थिए कर्णदास को सुमधुर स्वर मा सजिएको यो गीत -
भेटिएर छुट्टीनु भन्दा नभेतिएकै जाती हुन्थ्यो !
तिम्रो मेरो सम्बन्ध अझ कटी माथी हुन्थ्यो....!!!!

कबिता
नयन का रंग फूल
-ऋषि राम खनाल
नौ न अब फक्रला नयन भो उच्च भावना
गरौ कि त संकल्प मज भो सुधा साधना ।
हुदैन झलमल्ल जागर हटे कुनै काममा
हुनेछ झलमल्ल लौ नयन काब्यका रासमा।
कुनै असल फूल भो नयन झल्झली फुल्दछ
जसै अधिक खेत -बरिहरुमा लाभा झुल्दछ ।
लगाऊ अब राश मस्त ज्ञान का ज्ञानले
पढ़ी नयनमा रमौ जनहे सच्छा ज्ञानले ।
सुरम्य तनमा प्रकास्ट बनि गर्ब फै ला उला
निधै "प्रजोल"" रुद्रका तन संघर्ष मौ ला उला ।
नाबिर्सिदिनु "आश " राजू व कुशल "नशा " राम का
बशन्त औ नारायण अनि खेम संरछाक्र्मा ।
बिहान हुनगो अनन्त युग्म उधायो हरी
मुना -मदन काब्य का धन्चुली सम्झंच्हू घरइ
खुबै मग्मौदा कुशुमा कोपिला साथमा
-तमसरिया-८ चोर्मारा नवलपरासी

उफ़... यो ठिटो नेपाली
उफ़ यो ठिटो नेपाली
लालिगुरास फूल सगै
कालिनदि को पबित्र जल छोएर
रानीवन मा साहित्य फुकाउने
बिडम्बना,
बेजोड़ परिबर्तन को लहर
दूषित हावा मा सास लिदै
घिन लाग्दो पानी पिएर
धुलो भित्र निस्सासिदै
बिरुद्दमा,
खाली कागज मा लयबद्द हुदै
युद्द गर्न तम्सिन्छ्न सब्दहरु
तर... तर...
निष्क्रिय बन्छ कलम
हारेको कलमबीर म
अनायासै,
टोलाउछू अनि हराउछू कताकता
एकनास एकनास कराइरहन्छु
मेरो देश ..... मेरो नेपाल.....
सुन्दैन कोही बुझ्दैन कोही
निभेशभर मै पोखिन्छ यथार्थ
लालिगुरास फूल........
सगरमाथा को गौरव........
बिहानीको शीतलता..............
कलिनदी को जल............
रानिबनको साहित्य......
ओहो..... सबै बिलाए
केबल उकुस मुकुस गर्दैछ
धुवा ,धुलो फेरी धुवा
रोकिदैन न त छेकिन्छ नै
धोइदैन न त पखालिन्छ नै
न सकिने औसी को रात
न फुल्ने बोट को काडा
आख़िर सबै मेरै भाग्य मा
उफ़....यो ठिटो नेपाली !!!!

गजल
हेर हेर नजरले मलाई तिमी हेरी देउन!
हिजो को जस्तै माया आज फेरी देउन!!

बिहानी मा दिनु मुस्कान मिठो,
चुम्बन साझ परदा खेरी देउन !

बैस को कुरा लुकाएर आज तिमीले,
केबल माया ले मलाई घेरी देउन !

तिमी सगै बाच्छु अनि मर्छु,
तिम्रो पछयूरी ले बेरी देउन!

शंका गर्नु पर्दैन "नशा" लाई,
खाली कागज हो यो केही केरी देउन!

कपाल खौरिएपछि......
गजनी राम

कतै तपाई पनि भ्रममा त पर्नु भएन? म माथि को फोटो को कुरा गर्दै छू , धेरै मान्छे हरु ले आमिर खान भने अनि मैले त्यों फोटो लाईखूब नियालेर हेरे तर कुनै कोअड़ बाट पनि मैले आमिर भेटिन। हुनत मैले गजनी फ़िल्म हेरे पछि तेस्को कहानी र हेअर स्टाइल अति मन पराएको थिए तर त्यों हेअर स्टाइल मेरो लागी सम्भब कुरा थिएन किनकी मेरो टाउको को आकार हाम्रो नेपाली भाषा मा भन्नु पर्दा हलो किसिम को छ। तेसैले पनि मैले लाइफ मा सन २००४ मा पहिलो पटक कपाल खौरिएको थिए त्यों पनि बर्ताबंधा को लागी। र अहिले दोस्रो पटक कपाल खौरिने आट गरे सन २००९ मा तर यो कपाल खौराइ मेरो लागी अति ख़राब समय साबित भयो र एउटा कुरा ढाकन को लागी अर्को कुरा को सहारा लिए "गजनी" । बास्तव मा मैले मेरो कपाल अति नै झरेको हुदा बचावट को लागी कपाल खौरिएको थिए तर मैले सोचे जस्तो भएन। ख़ास कुरा त मैले पुराना रीतीरिवाज लाई मन्दिन, यहाँ सम्म की भगवान, धर्मं पनि मेरो लागी बकवास हो । मेरो सबद ले कसैलाई चोट नपरोस किनकी यो मेरो आफ्नो कुरा हो। जब मेरो एक जना सहयात्री दाजू ले मेरो कपाल खौरदै थिए तब उनले सोधे, "राम... टुप्पी कस्तो राखने?" मैले प्रतिप्रश्न गरे ,"दाई... खास टुप्पी को काम के हो?" दाई ले सजिलै भने ,"हाम्रो रीतिरिवाज हो, धार्मिक आस्था हो, हिंदू धर्मं को लागी टुप्पी अति महत्तोपूर्ण कुरा हो ।" म पनि आफ्नो कुरा मा अडिग थिए ,"जब म भगवान रीतिरिवाज मान्दीन तब टुप्पी को के अर्थ? फालिदिनुहोस... मलाई चाहिदैन।" मेरो कपाल मा मेरो राज त चलने नै भयो। तर हरेक दिन हरेक थरि हरेक कुरा लाई हरेक तरीका र अन्धाबिस्वास को बिरोधी बनेर सामना गर्नु पर्दा त किन फाले हु ला जस्तो पनि लाग्यो र पनि हार भने मनिन र जबकेहि कपाल टूसाएर कालो हुदै आयो तब मलाई अली सजिलो भयो किनकी म गजनी स्टाइल हो भन्न सम्म पछि परिन। मेरो कपाल खौराइ ले अति चर्चा पायो....एक त मुस्लिम भयो भनेर र अर्को गजनी स्टाइल भनेर ..... र मेरो लागी एउटा यथार्थ र प्रतिज्ञा छोडेर गयो की अब म भुलेर पनि कपाल खौरने छैन।