कविता
म पापी मान्छे
यौबनका प्यास मडारिन्थे
हर्षले नयनहरु हास्थे
घुमीरहन्थे निरन्तर
कहिले यता त
कहिले उता
बिस्मात लाग्न पनि त सक्थ्यो
तर......
तर सोच्ने शक्तिनै कहाँ?
नथाकुन नयनहरु
डुल्दाडुल्दै अब यहाँ
त्यसैले.....
एकाग्ग्रिय..............
केवल उनिप्रति
स्वतन्त्र आकाशमा उड्ने
पन्छी पनि त्यति खुल्ला
सायद थिएन होला
हाम्रो पलपल
अनि ति हरेक दिन
हाम्रै मुट्ठीमा कैद थिए
न त् उनले
फुकाउन खोज्थिन
न त् मैले नै
फुकाउन चाहन्थे
दिन बित्थ्यो साथसाथमा
रात बित्थ्यो झन्
बैशालु उन्मादको मातमा
दिउसो दिउसै देखेका सपना
एक दिन कहाँ?
एक महिना पनि त होइन
बर्शौ वर्ष धेरै बर्ष
जन्मिएका सपना
तिमि, म, अनि एउटा..
अनि एउटा सानी फुच्ची
उफ.....
बास्तबिकतामा ओर्लिएर
कर्तब्यमा पछारिदा
भताभुंग र छताछुल्ल
पोखिए सपनाहरु
भग्नावशेषको परिवेश जस्तै
सिसा फुटेको आकृतिमा
जिन्दगी टुटेको रुप झैँ
जोडेर रमाउने कुनै
आश पनि त् रहेन
अनि............
अनि बोलिदिए
म तिम्रो होइन
तिमि मेरी होइनौ
विश्वास गर्ने सायद
ठाउँनै पाईनन
म फेरी कराउथे
म तिम्रो होइन
तिमि मेरी होइनौ
आखा टिलपिल हुन्थे
आशुले त्यहाँ
यथार्थ लुकाउदाको पल
जितेर पनि हर्दाको दिन
कति नमिठो
कति तितो
अड्कलको सिमा नै रहेन
बिस्तारै...................
बिस्तारै मुठ्ठी खोले
विश्वास टुक्राउदै गए
एक माथि अर्को
अनि अर्को
यो अन्धो समाजमा
म झनै अन्धो
थोरै हासे इस्यालुहरु
धेरै आफ्ना पराइ बने
अनि........
कराईरहे..............
एकोहोरो..........
त स्वार्थी मान्छे
त् पापी मान्छे
साच्चै..........
सभ्यताको नाममा
त कलंग्कित मान्छे
बिबस थिए सुन्न
प्रहार माथि प्रहार सहन
किनकि..............
ताजै छन् म भित्र आज पनि
निछ्याम्म भिजेका
उनका परेली
गल्ति मेरो आफ्नै
कसलाई गरु गालि?
दोषी म आफु नै
कसलाई दिउ दोष?
वास्तबमै म पापी मान्छे
हो...........
म पापी मान्छे!